آزادی از آن ماست

برای کسانی که فیلمی از رنه کلر ندیده اند، شاید تجسم فضای فیلم های او کمی دشوار باشد. او کار فیلمسازی را در دهه ی ۱۹۲۰ آغاز کرد؛ دهه ای که در آن سینمای صامت به اوج رسید، و سینماگران آوانگارد فرانسوی کوشیدند تجربه های مدرنیستی ادبیات و هنرهای تجسمی را در سینما تکرار کنند. کلر حتی در دوران ناطق نیز (برخلاف موج فراگیری تئاترهای فیلم شده)، به شدت به قاعده ی تصویری بودن سینمای صامت پایبند ماند، و درعین حال در فیلم هایی چون زیر بام های پاریس و آزادی از آن ماست برای «آواز» نقشی اساسی قائل شد.