به نظر آلن که از قرار لازم نبود در قرن هفدهم آدم ها انقدر همدیگر را بکشند، کافی بود یک کم صبور باشند و آخرش بالاخره همه‌شان میمیرند.

تا رنج تحمل نکنی، گنج نبینی تا شب نرود، صبح پدیدار نباشد

شرط عقل است که مردم بگریزند از تیر من گر از دست تو باشد مژه بر هم نزنم‌

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

شربتی تلخ‌تر از زهرِ فراقت باید تا کند لذتِ وصلِ تو فراموش مرا‌

هیچ طبیبی ندهد بی‌مرضی حَبّ و دوا من همگی درد شوم تا که به درمان برسم...

چون که اسرارت نهان در دل شود آن مرادت زودتر حاصل شود

جواب بدی را با بدی دادن، کار آسانی است! نیکی کردن به کسی که بدی کرده، شرط جوان‌مردی است

پای مسکین پیاده چند رود کز تحمل ستوه شد بُختی تا شود جسم فربهی لاغر لاغری مرده باشد از سختی