آلگرو

آریل دورفمن همیشه روح موسیقی را در آثارش طنین داده است. گویی موسیقی، آن هم در رفیع ترین قله هایش، بخشی از جان کلام نوشتن اوست. نویسنده ای که چندوجهی بودن حقیقت را در پلی فونیک بودن آواهای درست ترین نغمه های تاریخ موسیقی دیده و می بیند؛ از پیوند آن چه میان امر سیاسی و موسیقی در تقابل متجاوز و قربانی با آوای شوبرت در «مرگ و دختر جوان» شکل می گیرد تا همین «آلگرو؛ ترانه ی زندگی» که فروشدن در رویا و جادوی ادبیات و موسیقی ست که جز با اجتماع دیونگان ممکن نمی نماید! داستان ولفگانگ آمادئوس موتزارت که به آرامگاه یوهان سباستین باخ رفته و یقین دارد که چیزی در مرگ بزرگ ترین موزیسین باروک وجود دارد که خود رازی ست ناگشوده مانده. رمان آلگروی دورفمن اما هم چنان رمان صداهاست، رمان اصوات و الحان؛ حرکت در مسیر یافتن پاسخ پرسش هایی که تاریخ گویی از همه ی ما دریغ کرده و این بار موتزارت تا ابد جوان قصد دارد آن ها را هویدا کند. این آلگروی پرشور با حفظ کیفیت رازواره ی جنایی اش، از دل اروپا به اعماق اعصار تاریخ و افسانه می رود، هم چون روایت عیاشانه ای از زندگی و زمانه ی انجمن نوابغ و نجیب زادگان عجیب! دورفمن به مثال کارآگاهی که توامان پژوهشگر تاریخ و موسیقی هم هست، روح زمانه ای را در رمانش نشانمان می دهد که بشر هنوز در جدال ایمان و بی ایمانی بود!