آموزش در پاورقی

آموزش در پاورقی تلاشی است برای فهم وضعیت حاشیه ای نهاد آموزش در ایران در بافتار تاریخی آن. خصوصی سازی آموزش، یا به تعبیر دقیق تر، عقب نشینی دولت از مالکیت، عرضه و ادارۀ امر آموزش و شبه بازاری ساختن آن، وضعیتی است که راه خود را به شکلی خزنده و در روندی تاریخی در ساختار سیاست آموزش باز کرده است. این کتاب در وهلۀ نخست، بر آن است که روندها، کنش گران و بزنگاه های تاریخی پیدایش، استقرار و تثبیت سیاست های خصوصی سازی آموزش را شناسایی کند و در وهلۀ بعد، می کوشد با معرفی و شرح گونه شناسی چندبعدی، گسترۀ مفهومی خصوصی سازی آموزش را به تصویر کشد و از ابعادی پنهان که تجربۀ آموزش را در ایران امروز کالایی کرده است، پرده بر دارد. دغدغة دیگر این کتاب پیوند زدن میان گونه های خصوصی سازی آموزش با پیامدهای آن ها بر عدالت در معنای چندبعدی آن است. نهاد آموزش که نقش موثری در تحقق عدالت جامعه دارد، نه تنها باعث غنای فرهنگی می گردد، بلکه جامعۀ آینده را نیز می سازد. وقتی آموزش طفیلی انگاشته شود و مسئولیت آن بر دوش خود جامعه باشد، نمی توان انتظار داشت ضامن دو اصل قوام بخش جامعه، برابری و همبستگی اجتماعی، باشد. ایران ما امروز نیازمند آن است که آموزش را دوباره از «پاورقی» به «متن» سیاست دولت بازگرداند. آموزش در پاورقی تلاشی است برای فهم وضعیت حاشیه ای نهاد آموزش در ایران در بافتار تاریخی آن. خصوصی سازی آموزش، یا به تعبیر دقیق تر، عقب نشینی دولت از مالکیت، عرضه و ادارۀ امر آموزش و شبه بازاری ساختن آن، وضعیتی است که راه خود را به شکلی خزنده و در روندی تاریخی در ساختار سیاست آموزش باز کرده است. این کتاب در وهلۀ نخست، بر آن است که روندها، کنش گران و بزنگاه های تاریخی پیدایش، استقرار و تثبیت سیاست های خصوصی سازی آموزش را شناسایی کند و در وهلۀ بعد، می کوشد با معرفی و شرح گونه شناسی چندبعدی، گسترۀ مفهومی خصوصی سازی آموزش را به تصویر کشد و از ابعادی پنهان که تجربۀ آموزش را در ایران امروز کالایی کرده است، پرده بر دارد. دغدغة دیگر این کتاب پیوند زدن میان گونه های خصوصی سازی آموزش با پیامدهای آن ها بر عدالت در معنای چندبعدی آن است. نهاد آموزش که نقش موثری در تحقق عدالت جامعه دارد، نه تنها باعث غنای فرهنگی می گردد، بلکه جامعۀ آینده را نیز می سازد. وقتی آموزش طفیلی انگاشته شود و مسئولیت آن بر دوش خود جامعه باشد، نمی توان انتظار داشت ضامن دو اصل قوام بخش جامعه، برابری و همبستگی اجتماعی، باشد. ایران ما امروز نیازمند آن است که آموزش را دوباره از «پاورقی» به «متن» سیاست دولت بازگرداند.