آنارشیسم

جرج وودکاک سال ۱۹۱۲ در شهر وینیپگ کانادا به دنیا آمد. در کودکی به انگلستان رفت و تا سال ۱۹۴۹ که به کانادا بازگشت در آن کشور اقامت کرد. او نخست به عنوان یک شاعر دست به قلم برد و در دهه ی ۱۹۳۰ به انتشار مجلات کوچک پرداخت. صلح دوستی اش او را منطقا به سوی آنارشیسم سوق داد (زیرا نفی خشونت متضمن نفی جبر و زور نیز هست). در این میان دوستی اش با ماری لوییز برنری مهم ترین نقش را در کشاندن او به فعالیت های آنارشیستی، در فاصله ی سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۹، داشت. وودکاک استاد زبان انگلیسی در دانشگاه واشنگتن و نیز استاد زبان انگلیسی و مطالعات آسیایی در دانشگاه بریتیش کلمبیا بود، اما در ۱۹۶۳ از کار تدریس در دانشگاه کناره گرفت تا وقت خود را به تمامی صرف نوشتن کند. او یکی از سردبیران نشریه ی گزارش جنگ و آزادی و همچنین سردبیر و بنیان گذار نشریه ی ادبی اختیارگرا به نام ناو(اکنون) بود. او سال ۱۹۹۵ درگذشت. کتاب هایش جایزه های ادبی بسیار برد و در ۱۹۷۳ به خاطر دستاوردهایش در نگارش کتاب های هنری و علوم انسانی جایزه ی مولسون، که معتبرترین جایزه در کاناداست، نصیب وی شد. حدود چهل کتاب نوشته است که عمدتا شامل سفرنامه، تاریخ، شعر، نقد ادبی و زندگی نامه ی بزرگان و نخبگان آنارشیست است. این زندگی نامه ها درباره ی کروپوتکین، پرودوناسکار وایلد و شبه آنارشیست هایی مانند آلدوس هاکسلی و جرج اورول است. در این جا شماری از آخرین کتاب هایش را نام می بریم: نفی و طرد سیاست (۱۹۷۲)، هربرت رید (۱۹۷۲)، چه کسی امپراتوری بریتانیا را نابود کرد؟ (۱۹۷۴)، گابریل دومون (۱۹۷۵) و یادداشت هایی درباره ی دیدارها (۱۹۷۵). کتاب آنارشیسم او یکی از برجسته ترین بررسی های نظری و تاریخی درباره ی اندیشه ها و جنبش های «طرف دار اختیار» است.