از سینما تک پاریس تا کانون فیلم تهران

«از سینماتک پاریس تا کانون فیلم تهران» با زیرعنوان رودررو با فرخ غفاری، گفت وگوی پرویز جاهد با فرخ غفاری فیلم ساز، مورخ، منتقد فیلم است. او یکی از پیشگامان سینمای نوین ایران نیز محسوب می شود. این گفت وگو حاصل دو دیدار جاهد با فرخ غفاری است. اولین دیدار در ماه اوت سال 2005 و دیدار بعدی در اوت 2006 صورت گرفته است. فرخ غفاری چند ماه بعد از انجام این گفت وگو، در ژانویه 2006 در 85 سالگی در پاریس درگذشت. او را در گوشه ای از گورستان مون پارناس پاریس یعنی در همان جایی که همکارش هانری لانگلوا، فیلم شناس برجسته ی فرانسوی و پدر سینماتک فرانسه دفن است، به خاک سپردند. فرخ غفاری کسی است که برای اولین بار به کار جمع آوری اسناد و مدارک مربوط به تاریخ سینمای ایران پرداخت. او نخستین کسی است که کانون ملی فیلم و فیلم خانه ی ملی ایران را تأسیس کرد. فرخ غفاری، دلبستگی عمیقی به فرهنگ و هنر ایران داشت و همواره در جهت سربلندی آن تلاش کرد. نقش مهم او در سینمای ایران فقط به خاطر فیلم هایش نیست، فرخ غفاری شخصیتی فرهنگی بود که در زمینه ها و حوزه های گوناگونی کارکرد و نقش های متعددی در جامعه هنری و سینمایی ایران بر عهده گرفت. در این کتاب و در قالب گفتگو، فرخ غفاری را از زبان خودش درباره ی حوزه های گوناگونی کاری خودش صحبت کرده است. حاصل این گفتگو را می توان منبعی برای دانشجویان و پژوهندگان هنر معاصر ایران، به ویژه سینما، به شمار آورد. کتاب علاوه بر گفتگو، مقدمه ای دارد که در آن شرحی از مسیر زندگی و ابعاد گوناگون هنری و شخصیتی فرخ غفاری آمده است. مقدمه ی کتاب حوزه فعالیت های غفاری را به هفت دوره تقسیم می کند که عبارتند از: نقد فیلم، تاسیس کانون فیلم و فیلم خانه ملی ایران، تاریخ نگاری سینمای ایران، فیلم سازی، بازیگری، تدریس سینما و مدیریت فرهنگی. نویسنده هر دوره را در سر فصلی جداگانه بررسی می کند. در این میان بر حرفه ی فیلمسازی که بخش مهمی از فعالیت غفاری را دربرمی گیرد، تاکید بیشتری شده است. غفاری فقط سه فیلم ساخته است؛ «جنوب شهر»، «شب قوزی» و «زنبورک». هر سه ی این فیلم ها دارای نقاط قوت فراوان بودند و پیشنهاد هایی تازه برای سینمای نازل ایران در آن زمان داشتند، اما در زمان خودشان قدرندیده و مهجور ماندند. «از سینماتک پاریس تا کانون فیلم تهران»، اطلاعات ارزشمندی از مناسبات فرهنگی دوره پهلوی به خوانندگان ارائه می دهد. مواردی که کمتر به آن ها پرداخته شده است. غفاری حقایق پنهان مانده ای را برای اولین بار آشکار می کند که برای درج در تاریخ مطالب مهم و موثری هستند. این کتاب نه تنها برای علاقمندان سینما بلکه برای علاقمندان به تاریخ و فرهنگ ایران نیز اثری خواندنی و ارزشمند است.