اشتیاق

با «اشتیاق»، باید خواننده و تماشاگر رمانی با شوخی و تلخی هم زمان بالزاک و فلوبر، در اتمسفر نوع خاصی از ایتالیایی بودن باشیم که نویسنده ای انگلیسی آن را نوشته است! همین ماجرا خودش چیزی از جادو کم ندارد، چه برسد به اینکه داستان در میانه ی فتح الفتوح های ناپلئون، ماجرای سرباز بسیار کوتاه قدی از ارتش بناپارت را روایت کند که دلباخته ی زیبارویی ونیزی شده است، آن هم سربازی با سمت ابتدایی گردن زنی و سپس ترفیع درجه به مأمور بردن مرغ بریان به خیمه ی امپراتور! همین ها در ابتدای امر کفایت می کند برای اینکه بدانیم با معجونی از جادوی لاتینی، نازدک دلی رمانتیک فرانسوی و طنّازی انگلیسی روبروییم که گویی هم پیمانی جولین سورل سرخ و سیاه استاندال است با بری لیندون ویلیام تکری در ونیزی همانند ماکوندوی صدسال تنهایی. این همه را با شور، وجد، سرور و احساسات عمیق انسانی تنیده شده در جای جای کتاب «اشتیاق» جانت وینترسون در نظر بیاورید تا بیشتر از بیشتر این عاشقانه ی سرشار از خلوص به جانتان بنشیند. اشتیاق مانند حرکت گوندولاهای ونیزی، منعطف، سریع و شورمند است که عشق را در بستر تاریخ و افسانه می نشاند، از برای توصیف و توضیح ژرفاهای روابط انسانی.