اصول نسبیت

در فیزیک، اصل نسبیت می گوید که معادلات توصیف کننده قوانین فیزیک در همه چارچوب های مرجع قابل قبول، شکل یکسانی دارند. به عنوان مثال، در نسبیت خاص، معادلات ماکسول در تمام چارچوب های مرجع اینرسی یکسان است. همچنین، در نسبیت عام، معادلات ماکسول یا معادلات میدان انیشتین در چارچوب های مرجع دلخواه به همین شکل باقی می مانند. اصول نسبیت در علم به طور گسترده ای استفاده می شوند، چه به طور ضمنی مانند مکانیک نیوتنی و چه به طور صریح مانند نسبیت خاص آلبرت اینشتین و نسبیت عام. نظریه ی نسبیت خاص تغییرات بسیاری را در نظریه ی فضا و زمان ایجاد کرده است، اما قوانین هندسه به طور کلی باقی می مانند. در واقع، قوانین هندسه حتی در نسبیت خاص باید به عنوان قوانین موقعیت های نسبی اجسام صلب ساکن در نظر گرفته شوند و از یک دیدگاه کلی تر، سینماتیک را به عنوان قوانین توصیف کننده ی مقیاس های اندازه گیری و ساعت ها در نظر گرفت. دو نقطه ی مادی معین در یک جسم صلب همواره فاصله ی ثابتی از یکدیگر دارند که مستقل از مکان و جهت جسم و همچنین زمان است. همچنین، دو وضعیت معین از عقربه های ساعت در یک دستگاه مختصات ثابت همواره معرف یک بازه ی زمانی مشخص و مستقل از مکان و زمان هستند.