امبرسون های باشکوه

دهه هاست سینما و تاریخش درگیر این مسئله است که چرا و چه طور مدیران یک استودیو با حماقت و بی مبالاتی توانستند با فرمول چسب و قیچی هر بلایی دلشان خواست بر سر فیلمی بیاورند که برای این ساخته شده بود که شاهکار همه ی اعصار باشد! همه می دانیم که اورسن ولز، نابغه ا ی چموش با زبانی تیز بود که شوخ طبعی اش هم نیش داشت، اما همه ی اینها برابر فوران نبوغ او این قدر بی اهمیت بود که مشتی سرمایه دار بی استعداد حق نداشته باشند عیش تماشای یک شاهکار را از ما بگیرند. کتاب «امبرسون های باشکوه» پرکینز، با شرح بلاهت سازمان یافته ی تهیه کنندگان و سرمایه گذاران استودیوی RKO شروع شده و با حرکت در مسیر همه ی کاری که ولز کرده و آن ها نتوانسته اند نابودش کنند، از مسیر تولید و تخریب هم زمان به خسران بزرگ می رسد، همان که رابرت کرینگر درباره اش می گوید: «مضحکه ای که RKO سر پایان بندی امبرسون های باشکوه به راه انداخت همان حدواندازه ی همیشگی شعور هالیوود است. » پرکینز کتابش را با شرح ملال آور اندوه و خسران ابدی ننوشته و همه ی کارهای ولز در تصویر و صدا و نریشن(صدای خود ولز و نثر شکسپیری اش) را یک به یک واکاوی کرده و دلایل شکوه بی پایان فیلمی را برشمرده که همه ی تلاش ها برای نابودی اش، به بن بست خورده است!