ایران در عصر امامان

«ایران در عصر امامان» مقطعی را روایت می کند که ایران از دوره ی باستان به دوره ی اسلامی گذر می کند و رویدادهای سیصدوپنجاه سال نخست دوره ی اسلامی را در برمی گیرد. این مقطع، دوره ی مهمی در تاریخ ایران و عرب ها است. با ظهور اسلام در شبه جزیره ی عربستان، عرب ها به واسطه ی قرآن و کتابت وارد تاریخ شدند. همچنین، با سقوط ساسانیان، ایران از دوران باستان گذر کرد و گام به دوره ی اسلامی گذاشت. مردم ایران بعد از الحاق به قلمرو اسلامی، استقلال زبانی و فرهنگی شان را حفظ کردند و مانند دیگر سرزمین ها، از جمله مصر، در زبان و فرهنگ رسمی عرب ها حل نشدند. آن ها افزون بر انتقال دانش و راه اندازی نهضت ترجمه ی علوم از فارسی و یونانی به عربی، در انتقال خلافت از امویان به عباسیان و ایرانی سازی آن نقش چشمگیری داشتند. در ابتدای سده ی سوم هجری، ایرانی ها نخستین مردمانی لقب گرفتند که علم خودمختاری و استقلال از خلافت را برافراشتند. تاریخ نگاران درباره ی این دوره، نظرات مختلفی دارند. برخی آن را سال های سرخوردگی و سکوت ایرانیان می دانند و برخی دیگر، سال های پرهیاهوی جنبش های فکری، عقیدتی و خیزش های گوناگون.