بخوان خط خاموش عشق

ویلیام شکسپیر یکی از بزرگ ترین سرایندگان و نمایش نگاران جهان است. او آثار بسیاری در دنیای تئاتر به جا گذاشته است. این آثار شامل تراژدی هایی چون "هملت"، "اتللو"، "مکبث"، "شاه لیر"، "رومئو و ژولیت" و "آنتونی و کلئوپاترا" می شوند، که در آنها شعرها و تک گویی های گوناگونی به کار برده شده است. بسیاری از ادبای معاصر مثل دی. اچ. لارنس، بزرگی شکسپیر را در نقش نمایشنگار به علت هنر شعری و سخنوری بی نظیر او می بینند. دیوان شعر شکسپیر شامل ۱۵۴ شعر (سانت) است. هر یک از این شعرها معنای مخصوص خود را دارند و در عین حال به تنهایی نیز زیبا و جذاب هستند. بیشتر این شعرها به "مردی زیبا" و بعضی از آنها به "بانوی تیره" اشاره دارند. این شعرها به نظر می رسند که در زمینه ی شعرهای عاشقانه مدیحه ای قرار می گیرند، مانند سنت سانتهای ایتالیایی. با این حال، شکسپیر توانسته است این مضامین تکراری را با تنوع و ایهامی فراوان در وزنهای مختلف به نحوی جذاب و شگرف بیان کند. او بر مفهوم گذر زمان و اثرات آن بر زیبایی معشوق تاکید می کند. او با شعرهای خود قصد دارد معشوق را جاودانه کند و جمال او را در دوران های نام آور به تصویر بکشد. این ویژگی بیانگرترین تفاوت بین شعرهای شکسپیر و حافظ است. در حافظ، معشوق به عنوان مفهومی مطلق و ازلی تجسم می شود، که در سنت غزل سرایی ایرانی از سنایی و عطار تا سعدی و مولوی به کار می رود.