برای این روشنایی محدود

فقط کافی است نگاهی به فهرست کتاب بیندازید تا ببینید او چه چیزهای ظاهرا نامجموعی را یک جا کنار هم جمع کرده: از بروس لی و مارادونا تا شجریان و شاملو و کاوه گلستان، از سوسن و بهتاش فریبا تا جری لوئیس و زوج لینچ-روسلینی، از عکس قدیمی یک زوج «آرمان گرا» که با ترانه ی «آهوی پرکرشمه» ماندگار می شوند تا تجربه ی شب و شمال و اسنوکر و پرتره های فامیلی. اما زبانی صمیمی و کمی غمگین همه ی آن ها را به یکدیگر وصل می کند. زبانی که هرگز نمی ترسد تا اندوه از دست رفتن روزگار رفته را عیان کند.