برخورد تمدن ها سر آسانسوری در پیاتزا ویتوریو

تصویر میدان ویتوریو در مرکز شهر رم یکی از بدیع ترین تصویر هایی ست که در حافظه ی تصویری ما باقی مانده است، آن هم به واسطه ی حضور دوربین زنده و گیرای بزرگ ترین فیلم سازان همه ی دوران ها: روبرتو روسلینی، ویتوریو دسیکا، لوکینو ویسکونتی، فدریکو فلینی و میکل آنجلو آنتونیونی و.... میدانی که در قرن نوزدهم برای بزرگداشت ویکتور امانوئل دوم، پادشاه و بنیان گذار ایتالیای امروز، ساخته شد و در اواسط قرن بیستم یکی از پررونق ترین میدان های شهر رم بود. این میدان و محله ی بزرگ پیرامونش، از دهه ی هفتاد قرن بیستم، آرام آرام به محل اسکان و تجمع مهاجرین فقیر و حاشیه نشین ها تبدیل شد و در قرن بیست ویکم دیگر مملو از چینی، آفریقایی، ترک، کرد، عرب و فارس و... شده که در فضایی عجیب و در بسیاری مواقع آخرالزمانی، یک اجتماع انسانی محروم از حداقل های شهروندی را تشکیل داده اند. اگر مستند «میدان ویتوریو» ساخته ی «ابل فرارا» را ببینید، سفری به تاریخ و امروز این محله خواهید داشت و پس ازآن، کتاب «برخورد تمدن ها سر آسانسوری در پیاتزا ویتوریو» نوشته ی عماره لخوص، کمک تان می کند لایه های درونی ‎تری از این اجتماع بی صدایان را لمس کنید. رمانی که ماجرای قتلی در ساختمانی مهاجر نشین را مبنای قصه اش گذاشته و همه را به گفت وگویی چندزبانه و چندفرهنگی دعوت می کند. تلخند جاری در همه ی این گفت وگوها که قرار است راز قتلی را فاش کنند، اهمیت صدا دادن به کسانی که هیچ کس صدایشان را نشنیده و نمی شنود، هویدا می سازد. برخورد تمدن ها سر آسانسوری در پیاتزا ویتوریو، یک قوم نگاری متکثّر و کوتاه است که نکبت ریشه دوانده در تاروپود مسئله ی مهاجربودن را از گذشته تا آینده، روایت می کند.