بررسی لطایف عرفانی در نصوص عتیق اوستایی

از بین مدارکی که از عهد باستانی ایران به جای مانده است مهم تر از همه کتاب اوستاست و خصوصا بخشی از آن که به نام «نصوص عتیق اوستایی» می خوانیم و شامل گاهان زردشت و یسن هفت ها و برخی اذکار زردشتی است. اهمیت این کلام قدیم از آنجاست که معارف ژرفی در طی حروف آن به ودیعه نهاده شده است. این معارف که در عهد تفکر اسلامی مورد توجه و استقبال فیلسوف بزرگ اشراقی، شهاب الدین یحیی سهروردی، واقع شد از رنگ و بوی ویژه ای برخوردار است. در مقدمهٔ رساله از جمله دربارهٔ روش مشرقی در تفسیر گاهان و دیگر نصوص عتیق اوستایی بحث شده است؛ سپس طی فصولی به ترسیم خطوط اصلی تعلیم گاهانی پرداخته شده است. کتاب به سه فصل تقسیم شده است: اهوره مزدا و مزدا اهوره، اقانیم نور، انسان و تطور او.