بنده خدا

رمان «بنده ی خدا» نوشته ی کورمک مک کارتی داستان زندگی مردی به نام لستر بالارد را روایت می کند که در حاشیه ی جامعه و در دل کوهستان های تنسی زندگی می کند. او از همان آغاز داستان، شخصیتی طردشده و جداافتاده از دیگران معرفی می شود؛ فردی که هیچ جایگاهی در اجتماع ندارد و کم کم به حاشیه ی کامل رانده می شود. زمین خانوادگی اش را از دست داده، جایی برای ماندن ندارد و برخورد دیگران با او همراه با تحقیر است. این وضعیت، زمینه ی دور شدن او از قواعد اجتماعی را فراهم می کند. در ادامه، رفتارهای بالارد به تدریج از دزدی و خشونت های معمول فراتر می رود. او از جامعه فاصله می گیرد و در انزوا زندگی می کند. اعمالش کم کم حالت بیمارگونه به خود می گیرد و به قتل و مرده د وستی می رسد. حضور او در طبیعت خشن اطرافش و زندگی در کلبه ای متروک، مرز میان او و هر نوع تماس انسانی را از بین می برد. او با اطرافیانش نه گفت وگو دارد، نه درکی از زندگی مشترک، و نه نیازی به پذیرفته شدن. مک کارتی در روایت این داستان هیچ تلاشی برای توجیه یا محکوم کردن بالارد نمی کند. او فقط رفتار شخصیت را نشان می دهد و کاری به تفسیر یا قضاوت ندارد. شیوه ی روایت سرد، بدون احساسات و بی واسطه است. مک کارتی به جای استفاده از توصیف های روان شناختی، وضعیت شخصیت را از خلال اعمال و گفت وگوهای اندکش بیان می کند. هر اتفاق، به همان شکلی که رخ داده، ثبت می شود. او از فاصله ای مشخص، سیر قهقرایی شخصیت را دنبال می کند و خواننده را با واقعیت های تلخ و بی پرده روبه رو می گذارد. مضامین کتاب شامل طردشدگی اجتماعی، مرز مبهم میان انسان و حیوان، و نبود معنا در ساختارهای اخلاقی است. داستان بر رابطه ی فرد با جامعه ای بی رحم و طبیعتی بی تفاوت تمرکز دارد.