بهشت گمشده

بهشت گمشده شعری حماسی است که به صورت شعر سپید (بدون ریتم ایامبیک) توسط جان میلتون، شاعر قرن هفدهم انگلیسی (1608-1674)نوشته شده است. نسخه اول، که در سال 1667 منتشر شد، شامل ده کتاب با بیش از ده هزار مصرع است. چاپ دوم به دنبال آن در سال 1674، در دوازده کتاب با تجدید نظر جزئی در سراسر آن منتشر شده است. از نظر منتقدین بهشت گمشده مهمترین اثر میلتون است و این اثر به تحکیم شهرت وی به عنوان یکی از بزرگترین شاعران انگلیسی زمان خود کمک کرده است. این شعر مربوط به داستان کتاب مقدس درباره ی سقوط انسان است: وسوسه شدن آدم و حوا توسط فرشته ی رانده شده یعنی شیطان و اخراج آنها از باغ عدن. هدف میلتون، همانطور که در کتاب اول بیان شده است، این است که "راه های خدا برای انسانها را توجیه کند"در بهشت گمشده میلتون اشعاری از مقیاس حماسی تولید کرد و کیهان وسیع و هیجان انگیز را به تصویر می کشد. او با قرار دادن یک شیطان کاریزماتیک و برهنه و نیز آدم و حوای بی گناه در مرکز این داستان، او یک تراژدی از سقوط آدم به وجود می آورد. بهشت گمشده که زمانی نوشته شده که میلتون در دهه ی پنجاه زندگی اش بود – و نابینا، کاملا ناامید از ترمیم و در معرض خطر اعدام بود - دوگانگی ظاهری بهشت گمشده نسبت به اقتدار باعث بحث و گفتگوی جدی درمورد این بوجود آورد که آیا می توان آن را اثری برای توجیه کردن راه های خدا برای انسان قلمداد کرد، یا اثری که مسیحیت را ظالمانه نشان می دهد؟

در معرفی این اثر به نکاتی مانند نامزد جایزه Ignatz سال 2017 اشاره شده است.

بخش های برگزیده اثر نیز قدر لحظه های کوتاه شادکامی را برجسته می کنند.