بگذار تا بخندم...

این رضای رفیع، دلبند استز آنکه در کار خود هنرمند استچون دهان برگشاید او به سخندرخور آتش است و اسپند استبشکفد دل ز گفته شوخشهر چه گوید، شنو؛ خوشایند استگفته اش را مدان مگر پانیذزآنکه نوشینه تر ز هر قند استپیر گوهرفشان زاکان رااو گرامی، گزیده فرزند استبرترین شوخگوی ما اکنوندور از هر چگونه و چند استدیر ماناد در جهان خنداناو زینده برای لبخند است «دکتر میرجلال الدین کزازی» این رضای رفیع، دلبند است ز آنکه در کار خود هنرمند است چون دهان برگشاید او به سخن درخور آتش است و اسپند است بشکفد دل ز گفته شوخش هر چه گوید، شنو؛ خوشایند است گفته اش را مدان مگر پانیذ زآنکه نوشینه تر ز هر قند است پیر گوهرفشان زاکان را او گرامی، گزیده فرزند است برترین شوخگوی ما اکنون دور از هر چگونه و چند است دیر ماناد در جهان خندان او زینده برای لبخند است «دکتر میرجلال الدین کزازی»