بیست شعر عاشقانه و یک سرود ناامیدی

به یاد می آورمت همان طور که در پاییز گذشته بودیکلاه طوسی و دلی آرامبا جنگ شعله های گرگ و میش در چشم هایتو برگ های افتاده در زلال روحتپیچیده به بازوانم همچون تاکبرگ ها همه صدای تو بودند، آهسته و آرامش بخشعطشم می سوخت در آتشی از هیبتسنبل آبی شیرینی، تافته بر روحم