تاثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی

نقل مشهوری ست که روزی سر صحنه ی فیلمبرداری فیلمی از «جان فورد» باران شدیدی درگرفت. از فیلمساز بزرگ همه ی دوران ها پرسیدند: «با این باران چه کار کنیم؟ از چه چیزی فیلم بگیریم؟» فورد پاسخ داد: «از باشکوه ترین چیز جهان؛ چهره ی انسان». نمای نزدیک یا کلوزآپ، همان امکانی بود که قاب کردن صورت انسان یکی از دستاوردهای رفیعش بود و این ممکن نمی شد جز رسیدن به تکنولوژی لازم در فیلمبرداری و فهم چگونگی به کار بردنش برای رسیدن به چیزی که به آن می گوییم «هنر سینما». به واقع تاریخ سینما، تاریخ تکنولوژی هم هست، هرچند با تفاوتی محسوس که باید در مسیر فهم ماجرای تکنولوژی و سینما به آن رسید. همان طور که «پل شریدر» در کتاب «تأثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی» توضیح داده، تکنولوژی و ابزارهایی که در اختیار سینما قرار داده مادامی ارزش دارند که به بیان سینمایی منجر شوند و نه آن گونه که امروز به طور مثال در استفاده ی مفرط از نمای کلوزآپ در آثار تلویزیونی و سینمایی می بینیم با این بهانه که: «چه طور می خوای این بازیگرها رو روی صفحه ی آیفن نشون بدی؟ خب، باید به چهره هاشون نزدیک بشی دیگه. » ازهمین روست که خواندن درس گفتارهای دانشگاه کلمبیای شریدر، به ما کمک می کند که تفاوت اینها را دریابیم و به تأثیر تکنولوژی بر بیان سینمایی فکر کنیم و اینکه چطور برای سینماگر بودن و یا در بیان بهتر هنرمندبودن، باید هنر سینما را فهم کرد و یاد گرفت تا بتوان از تکنولوژی در مقام ابزار کار، استفاده ی درست کرد تا منتج به خلق اثر هنری شود.