تادیب

آفریقا و دیکتاتوری های دامنه دارش، از مصر، لیبی، تونس، مراکش، اتیوپی تا آفریقای جنوبی! همه و همه برآمده از آتش استعمار و نسل کشی های عظیم؛ چیزی که حتی در دهه ی سوم قرن بیست‎ویکم نیز دست از سر این قاره، کشورها و مردمان شان برنداشته است. در انبوهه ی این دیکتاتوری ها و در حضور خون خوارترین جبّاران، این هنرمندان و نویسندگان بوده و هستند که همواره صدای بی صدایان شده و به آزار، شکنجه، ترور و تبعید، بازهم از ظلم ها و ظالمان و مظلومان نوشته و آفریده اند. «طاهر بن جلون» نویسنده ی مراکشی در تبعید که سال هاست در فرانسه و به زبان فرانسوی می نویسد، یکی از بزرگ ترین نویسندگان زنده ی دنیاست که با بیان صریح، روشنگرانه و درعین حال شاعرانه و هنرمندانه اش، داستان هایی درباره ی خودکامگی ها و زندگی در خفقان نوشته که «تأدیب» یکی از شاخص ترین های شان است. این رمان کوتاه که در ساختار قطعه قطعه اش پیوستگی مثالی ای دارد، درباره ی جوانی ست که به جرم حضور در تظاهرات علیه رژیم «حسن دوم» دستگیر شده و به سربازی در پادگانی فرستاده می شود که بی شباهت به مخوف ترین اردوگاه ها و زندان های تاریخ نیست. جلون در «تأدیب»، با وجود کوتاهی اثر، چنان تصاویری بدیع، کامل و تکان دهنده خلق می کند که لحظه به لحظه ی داستان، خواننده را درخود فرو برده و با این تأدیب و تحقیر همراه می کند. کتاب «تأدیب» داستان ویران کردن همه ی آرزوها، ارزش ها و زندگی آدم هایی ست که جز سودای آزادی، برابری و عدالت، چیزی در سر نداشته اند و بدون اینکه هیچ خشونتی بورزند، زیر بار خشونت ورزی های بی حد، دیگر چیزی از آنها باقی نمانده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر دقیق در هر دو جزئیات شخصی و تاریخی... روان، دست نخورده و بکر و ساختار متخصص... بیهوده بن جلون مرتبا نامزد نهایی جایزه نوبل نیست... فراخوانی استادانه و مهم سرکوب سیاسی وحشیانه تاکید می کنند.