تخیل و مرگ در ادبیات و هنر

مرگ پرسشی پیچیده و معمایی ناگشوده است که همواره ذهن و اندیشه ی آدمی را به خود مشغول داشته. دغدغه و دل مشغولی انسان به این موضوع تا بدانجاست که برخی انسان را موجودی مرگ آگاه می دانند و همین آگاهی و پرسش را موجب تمایز او از دیگر موجودات تلقی می کنند. در میان انواع معرفت های بشری دین و تخیل بیشترین تصویرپردازی را از مرگ داشته اند. زیرا مرگ از مقولاتی است که خرد و علم به آن راه نبرده و در حل این معما توفیقی نیافته و ناگزیر سپر انداخته اند. برعکس، رابطه تخیل و مرگ چندجانبه و بسیار تنگاتنگ است. در این زمینه می توان گفت که مرگ نیروی محرکه تخیل و یا دست کم بخش چشمگیر و گسترده بلکه کانونی آن است. آفرینش های ادبی و هنری گونه ای جستجوی این معمای بزرگ و مقاومت در مقابل این سرنوشت محتوم است. این جستجو و گریز از نخستین حکایت ها همچون گیلگمش تا به امروز ادامه دارد. بنابراین حکایت مرگ و تخیل (ادبی هنری) خود حکایتی است به قدمت تمام تاریخ حکایت که بخشی از آن توسط محققان ایرانی در این مجموعه گردآوری شده است. این مقالات که در طی دو روز هم اندیشی تخیل و مرگ ارائه شده، از دیدگاه های متفاوت و با رویکردها و شیوه هایی گوناگون به تبیین و تشریح مقوله ی مرگ پرداخته اند. اندیشمندانی چون نصرالله حکمت، حسن بلخاری، بهمن نامور مطلق، علی عباسی، بهار مختاریان، بهروز غریب پور و… نگارنده ی این مقالات هستند.