جاذبه ی صفر

بیشتر از هفتاد سال است که پیرمرد درحال خنداندن ماست، به حدی که همچنان از او توقعاتی داریم که از هیچکس نداشته و نداریم! بیایید با خودمان صادق باشیم و فکر کنیم هیچ طنزنویس و کمدینی در تاریخ نبوده که دهه ها از نوجوانی تا پیرسالی کار کند، بنویسد، بازی کند و بسازد و ما همچنان از او انتظار داشته باشیم که خوب و درست بخنداندمان. این کار البته از «وودی آلن» برمی آید. داستان ها، نمایشنامه ها و فیلم هایش با همه ی وجوه زندگی شوخی کرده اند و شوخی هایش چه آن ها که لودگی هایی به ظاهر ساده اند چه آن ها که وجه روشنفکرانه و نکته های عمیق تری دارند، همگی کار خودشان را کرده اند. وقتی او پنجاه سال پیش داستان دختر خیابانی دانشجوی روشنفکری را نوشت که با مشتری هایش درباره ی ادبیات و به خاصه «ژان پیر ملویل» حرف می زند، درحالی که مسئول محل کارش و جورکننده ی مشتری ها، متخصص ادبیات تطبیقی ست، یا وقتی همان سال هال در فیلمی به قصد خیر با دختری در موزه هم کلام شد و از دختر پرسید یکشنبه چه کاره است و دختر گفت می خواهد خودکشی کند و او بلافاصله پرسید: «خب شنبه برنامت چیه؟»، تا امروز که در دهه ی نهم زندگی اش مجموعه داستان «جاذبه ی صفر» را منتشر کرده و داستان هایی نوشته با محوریت شخصیت هایی که یا با فلسفه ی آلمانی درگیری وجودی دارند یا مشکلشان ابداع درست گره کراوات است یا ماجرای فروش ملکی که فروشنده تهدیدمان کرده اگر خانه اش را نخریم از طبقه ی بالا خودش را پرت می کند پایین یا اسبی که آن قدر خوب نقاشی کشید که هنرمندی بزرگ شد و...، استادی اش در سرگرم کردن ما، مردم ساکن زمین را، به خوبی ثابت کرده است. و خب داستان های کتاب جاذبه ی صفر، فقط بخشی از نبوغ پایان ناپذیر آقای آلن است که چنان شوخی را خوب بلد است که جدی جدی اجرای ترومپت با دوستانش در کافه ای در منهتن را به حضور در مراسم اسکار و گرفتن جایزه، ترجیح داده است!