جای پای جلال

سفرنامه نویسی شریک کردن دیگران در لذتی است که چشیده ای، راهی که اگرچه تو با پاهای خود قدم در آن گذاشته ای، اما دیگری می تواند با کلمات تو همان راه ها را برود و همان آدم ها و سرزمین ها را تماشا کند. «جای پای جلال» اما تنها یک سفرنامه شخصی نیست، سفرنامه ای است که خود انگار بر مسیر کلمات مسافری دیگری قدم برمی دارد، مسافری که سال ها پیش همین راه ها را رفته و حالا تو می خواهی بروی و آن چیزها را از نزدیک ببینی. مهدی قزلی در این تک نگاری ها، درپی آن بوده که سفرها و تجربیات جلال آل احمد را جور دیگری ببیند. او به همه جاهایی سفر کرده که روزگاری میزبان جلال بوده اند و حالا زمان رنگ دیگری به آن ها بخشیده است. پیشنهاد این سفرها از سوی خبرگزاری مهر به او داده شده بود و تک نگاری هایش پیش از چاپ کتاب، در این خبرگزاری منتشر می شد. البته او خودش را محدود به مکان هایی که در سفرنامه جلال آمده، نکرده و جاهای دیگری را نیز در برنامه خود گنجانده است. مثلا دو روز روی سکوی نفتی در خارک خوابیده است، تجربه ای که جلال آن را حس نکرده بود. قزلی جدا از محتوا، در فرم هم تا حدودی از جلال پیروی کرده و نثری شبیه به او در سفرنامه هایش به کار برده است، شاید از این طریق خودش را بیشتر در حال و هوای آن سفرها می دیده است.