جلاد

در سال ۱۹۳۳، در سحرگاه یکی از تاریک ترین قرن ها، زمانی که آدولف هیتلر قدرت را در آلمان به دست گرفت و جهان بی آنکه بداند به سوی جنونی خون بار گام برداشت، پر لاگرکْویست، نویسنده ی سوئدی و برنده ی نوبل ادبیات، جلاد را نوشت. جلاد تأملی بر رابطه ی انسان با شرّ است. این اثر مفخر و جاودان نه درباره ی جنگ، بلکه درباره ی وقایعی است که پیش از جنگ می آید و درباره ی جامعه ای که جلاد می زاید و با هلهله او را به میدان می فرستد. جلاد در این اثر موجز اما تکان دهنده فقط یک فرد نیست، بلکه آینه ای است که نگاه ما را به خود و اطرافیان بازمی گرداند. تبر در دست جلاد است، اما شوق و لذت در چشمان کسانی است که گرداگرد ایستاده اند. تماشاچیانی که از منظره ی مرگ، شور برمی گیرند و در ژرفای روح و تنشان “جلادی خاموش” لانه دارد. در جهانی که نیکی خاموش است و راستی، پیش از آنکه دهان بگشاید، نابود می شود، اهریمن و پلیدی نامی ندارند، چراکه در میان جمع پنهان شده اند.