حد تقریر

باید اعتراف کرد که از زمان فروید بدین سو رابطه ی هنر و روانکاوی رابطه ای توأمان تنگاتنگ و معضل بوده است. همه کس می داند که هریک از این حوزه ها ره آوردهای بی نظیری برای دیگری داشته، اما گاهی روانکاوی متهم شده که چنان به شرح احوال هنرمندان پرداخته و نظریات بالینی خود را بی محابا بر آثار هنری و ادبی اعمال کرده که لاجرم از درک مفهوم اثر هنری یا نسبت آن با دغدغه های اساسی حوزه ی زیباشناسی درمانده است. آیا چنین است؟ به راستی، لکان، که بی تردید شیفته ی هنر آوانگارد است اما همزمان در دل نظریه ای کار می کند که علیرغم انقلابی بودن روحی کلاسیک دارد، در باب تلقی جدید از اصطلاح «اثر هنری» چگونه می اندیشد؟ مهم تر از آن، اساسا وجه اشتراک پرسش های نظریه ی هنر و پرسش های بالینی روانکاوی چیست و این دو عرصه در کدام نقاط به یکدیگر می رسند و اصلا چرا؟نویسنده بی آن که درصدد تحمیل این پرسش ها به روانکاوی باشد، با شوروشوقی وافر به عالم شگرف نظریات فروید و لکان سفر کرده و سفرنامه ی او اینک مقابل روی دانشجویان هنر، رهروان روانکاوی و هنرمندان علاقه مند قرار گرفته است. کتاب حاضر البته نقشه ی راهی برای گام های بعدی نیز ارائه می کند. بدین امید که خوانندگان در انتها به راحتی دریابند که برای مطالعه ی دغدغه های پژوهشی خود دقیقا به کدام متن یا سمینار مراجعه کنند.