خاطرات ریمون آرون 2 جلدی

در آستانه پیش از هفتاد و دو سالگی، ریمون آرون، استاد کلژ دو فرانس و مفسّر سیاسی که تجربیات در رسانه هایی چون فیگارو، اکسپرس و کمانتر داشت، تصمیم به نگارش دو جلد کتاب درباره مارکسیسم مارکس گرفت. این کتاب ها قرار بود حلقهٔ کاملی از آثارش را که از سال 1935 با نگارش درآمدی دربارهٔ فلسفهٔ تاریخ آغاز شده بود، بپیچاند. اما پیش ناگهانی سکته در ماه آوریل سال 1977 او را از تحقق این هدف منع می کند. بهبودی تقریبی، در اوایل سال تدریس بعدی، در تابستان 1979، زمانی که او نهایتا از وظایف تدریس خود فراغت یافت، به نگارش سه فصل از کتاب هایش که در برنامهٔ کاری اش وجود داشت، می پردازد. او در این باره می گوید: «درک کردم که اگر نخواهم خودم را از پا بیندازم، در زمان محدودی که باقی مانده، تنها می توانم "خاطرات" را که به تلاش کم تری نیاز دارد، بنویسم. »از منظر آرون، "خاطرات ریمون آرون" تنها یک زندگینامه خودنویس به معنای متداول کلمه نیست، بلکه به عنوان خلاصه ای از یک زندگی پر فراز و نشیب علمی یک فیلسوف و جامعه شناس، در طول نیم قرنی از حضور فعال در صحنه ی بین المللی در دوران پر از ایدئولوژی ها، می تواند در نظر گرفته شود. بیشتر انتقادهایی که در طول چهل سال اخیر به نسبت خاطرات ریمون آرون ارائه شده اند، می توانند در یک جمله خلاصه شوند: آنچه که دیگران مانند سارتر و سایر اندیشمندان نسبت به آن ناظر بودند و نمی دیدند یا می دیدند و ساکت می ماندند، آرون می دید و با صدای بلند و با کلامی رسا آن را افشا می کرد.