خدای به سپیدی یاس

هند باستان سرزمین - معبدی است که از هر سوی آن آستانه نیایش و آستان دنیای معنوی آغاز می شود و دری به سوی الوهیت لایتناهی می گشاید ا. در شعر تغزلی مهادوی یکه ایزد شیوا با لقب «چنه میلکار جونه» فراخوانده شده است. مترجم انگلیسی به سبب آن که این نام معنادار و بیانگر صفات و خصایل شیواست، اصطلاح زبان کانّادایی را با عبارت وصفی «خدای به سپیدی یاس» جایگزین کرده است. مهادوی یکه بیش از دیگر سرایندگان وچنه به طبیعت و زندگی جانداران توجه می کند. طبیعت در شعر او اغلب ناشی از دشت و صحراست.