خردمندی، دردمندی است

رکن الدین خسروی را بی شک می توان پدر تئاتر تجربی ایران دانست. او با نگاه پیشرو و مدرن خود، شیوه ای را در بازیگری و کارگردانی بنیان نهاد که اکنون بسیاری از کارگردانان جوان، ادامه دهنده ی همان راه هستند. در دنیایی که هنوز پدیده ای به نام اینترنت وجود نداشت، او با احاطه ی کم نظیرش بر سایر هنرها، خوانش و تحلیل متن را خالی از شیوه های مرسوم آن روزگار به پیش می برد. در تمرین های او، بازیگر بی آنکه بداند، همراه بزرگانی چون آپیا، پیسکاتور، برشت، میرهولد وگروتفسکی در سیر تکاملی نمایش قرار می گرفت و اگر قرار بود تحلیلی از نقش داشته باشد، باید آن را در «عمل» به اجرا می گذاشت. در این کتاب با بخش هایی از زندگی و کار خسروی روبه رو می شویم که جنبه ی علمی، هنری و تا حدودی شخصی زندگی اش را در برمی گیرد. این کتاب، همه ی زندگی او نیست، اما می توان از لابه لای فصل ها و سطرها دریافت که او بی وقفه اندیشیده، خوانده، شرافتمندانه زیسته، بی دریغ بخشیده و به دور از هیاهو، شاگردانی را پرورانده که چون خودش نه به دنبال نام اند و نه نان! امید که نسل امروز تئاتر ایران به این کتاب توجه نشان دهد و بداند برشانه های چه کسانی راه را تا اینجا جلو آمده است.