خودم با دیگران

خواندن و مداقه ی آثار هنرمندان و نویسندگان بزرگ از چشم همکاران شان همواره تفکربرانگیز، جذاب و عجیب بوده است! سنتی دیرینه که از عهد باستان رواج داشته و تا همین امروز هم ادامه دارد. اینکه خبرنگاران مدام از نویسندگان یا فیلمسازان درباره ی بهترین کتاب هایی که خوانده اند یا بهترین فیلم هایی که دیده اند می پرسند و یا پرسش های دیگری درباره ی شخصیت و آثار همکاران شان، همه و همه نشانه ی اشتیاقی دو طرفه از سوی مخاطبان و خود هنرمندان و ادیبان است در بیان نظر پیرامون همکاران شان. این فرم از اظهار نظر در بسیاری مواقع از پرسش و پاسخ بیرون رفته و به نوشتن نقد و جستار رسیده که بخش بزرگی از نوشته های بزرگ تاریخ ادبیات را تشکیل می دهند. مقاله ی لویی آراگون در ستایش فیلم «پیرو خله» ی ژان لوک گدار، کتاب «عیش مدام» ماریو بارگاس یوسا درباره ی رمان «مادام بوواری» گوستاو فلوبر، کتاب «انسان در شعر معاصر» محمد مختاری در نقد و تحلیل نیما، اخوان، فروغ و شاملو و بسیاری متن های دیگر که شاعران، نویسندگان و فیلم سازان مختلف درباره ی آثار دیگر شاعران، نویسندگان و فیلم سازان نوشته اند، همگی بخش بزرگی از دانش ما درباره ی هنر و ادبیات را تشکیل داده اند. کتاب «خودم با دیگران» کتابی ست که به ما این امکان را می دهد تا نویسندگان بزرگی که می شناسیم را از چشم نویسنده ی بزرگ دیگری بخوانیم و ببینیم؛ از چشم فوئنتس! کارلوس فوئنتس که نه فقط یک رمان نویس بزرگ بلکه منتقد، مقاله نویس و جستارنویس سترگی هم بود، در این کتاب از دیدرو تا مارکز و بونوئل و... را زیر نظر می گیرد و متن هایی منتقدانه و تحلیلی می نویسد که درعین حال به شدت از تجربه ی زیسته ی خودش در نوشتن آن ها مدد گرفته است. خودم با دیگران دریچه ای نو به روی ادبیات است هم در معنایی که می شناسیم و هم در معنایی که تاکنون برای مان ناشناخته بوده، آن هم از چشم جناب فوئنتس.