داریوش بزرگ

«داریوش کبیر» نوشته ی جیمی پولوس از مجموعه «رهبران دنیای باستان» است که به زندگی داریوش هخامنشی اول (شاه ایران) می پردازد. داریوش در دنیای باستان، رهبری بی همتا محسوب می شود. او بزرگ ترین امپراتوری عالم را با درایت و سیاست کامل فرمان راند. سیاست او بر اساس تساهل و بردباری درباره ی مذاهب دیگر، اصلاحات اقتصادی و وضع قوانین عادلانه استوار بود که بعدها سرمشق غرب شد. حکومت او در سال ۴۸۵ ق. م. پایان یافت. داریوش یکم پسر ویشتاسپ، همسر آتوسا و داماد کوروش بزرگ، سومین پادشاه هخامنشی بود. او با کمک چند تن از بزرگان هفت خانواده ی اشرافی پارسی با کشتن گئومات مغ بر تخت نشست. پس از آن به فرونشاندن شورش های درون مرزی پرداخت. فرمانروایی شاهنشاهی را استحکام بخشید و سرزمین هایی چند به آن افزود. آغاز ساخت پارسه (تخت جمشید) در زمان پادشاهی او بود. از دیگر کارهای او حفر راه آبی بود که دریای سرخ را به رود نیل و از آن سو به دریای مدیترانه پیوند می داد. او ایران را به اوج قدرت و اقتدار رساند و بزرگ ترین پادشاه ایران باستان است، حتی باشکوه تر از کورش، به گونه ای که دشمنانش نیز از او به بزرگی یاد کرده اند. این کتاب از ده فصل تشکیل شده است و مقدمه ای نیز به قلم آرتور. ام. شلزینگر دارد که عنوان آن دیباچه ای بر رهبری است. او معتقد است که رهبری نیروی محرکه ای است که تمدن ما را به پیشرفت واداشته است. رهبری تعامل عمومی با تاریخ است. «تاج و تخت ربوده شده»، «فلات ایران پیش از سلطنت داریوش»، «سرکوب شورشیان»، «زندگی در امپراطوری ایران»، «فرمانروایی داریوش»، «دین در امپراطوری ایران باستان»، «برنامه های سازندگی داریوش»، «هجوم سکاها»، »هجوم یونانیان» و «میراث داریوش» عناوین فصل های این کتاب هستند. نویسنده در فصل اول درباره ی داریوش می نویسد: «آ ن چه داریوش را به رهبری فوق العاده تبدیل می کرد، خلاقیت و ثبات قدمش در مقام امپراتوری بود که فراتر از انتظارها حرکت می کرد و مرزهای پارس را در تمام جهات بزرگ تر می کرد. امپراطوری هخامنشی در طول سلطنت او به اوج خود رسید و این موضوع عمدتا به دلیل توانایی او در حکومت متفکرانه بود. افکار ترقی خواهانه ی او در مناطق شهری و دولتی برای متحد کردن مردم پارس ارائه می شد، ولی این مسیر آسانی نبود. » بازگرداندن امنیت در تمام نواحی شورش زده، ضرورت ایجاد یک سازمان سامان مند اداری را به داریوش الهام کرد و تجارب لازم را در اختیارش گذاشت. داریوش اهتمام فراوانی از خود برای ساماندهی تشکیلات داخلی کشور به خرج داد به طوری که نظام تشکیلاتی که او بنیان نهاد، مدت ها بعد با اندک تغییری، توسط سایر حکومت ها از جمله سلوکیه، ساسانیان و حتی اعراب دنبال شد. «داریوش کبیر» برای علاقمندان به تاریخ باستان و تمدن ایرانی بسیار خواندنی و جذاب و برای کسانی که اطلاعی از تاریخ ایران ندارند بسیار راهگشاست.