داستایفسکی در سیبری از هگل می خواند و میگرید

جهان ما، جهان حیرت، گسست، افتراق و پیچیدگی مدام است. جهانی که مدام از دایره ی فهم آن خارج می شویم و هر آن، که فکر می کنیم موفق به اندکی شناخت شده ایم، نادانی ابدی مان در اشکالی دیگر خودش را بر ما هویدا می کند. به واقع این طبیعت جهان است و شاید بتوان گفت تنها مسئله ی طبیعی جهان، همین گریز مدامش از دایره ی شناختی ماست! اما چرا این گونه است؟ بکت می گوید: «اگر تنها تاریکی بود، همه چیز مشخص بود. » درست به دلیل همین تلاقی نور و تاریکی، این پیوستگی حضور ظلمت و روشنایی است که جهان این چنین اسرارآمیز، ناشناخته و دور از دسترس می نماید. کتاب «داستایفسکی در سیبری از هگل می خواند و می گرید» بحثی در 13 جستار پیرامون چرایی و چگونگی حفره های عظیم فکری و شناختی ما از انسان و جهان است. «لزلو اف. فولدنی» در جستارهای این کتاب، اسطوره، الهیات، تاریخ، فلسفه، ادبیات و هنر را پیش رو گذاشته و به واسطه ی تجربه های زیستی و اندیشگانی بشر، دست به تجزیه و تحلیل مواجهه های گونه گون انسان با خودش و جهان می زند. «داستایفسکی در سیبری از هگل می خواند و می گرید» رو به دریچه هایی دارد که باید گشوده شده و گشوده بمانند تا بتوانیم این جست وجوی مدام مان در پی حقیقت را حفظ کنیم و رهایش نکنیم. اگر پاسخ های ما برابر وجود خدا، شناخت خودمان، جهان و حتی معشوق مان، «نمی دانم» است، اما هم چنان پرسش ها روی میز برابر ما خواهند بود و این کتاب بحث و وسوسه ی این امکان که همانا سعی بی بدیل در پذیرش و فهم است را برایمان بازنمایی می کند.