دروازه خورشید

سمیح مدام از رویای خود می گفت؛ نوشتن کتابی که نه اول داشته باشد و نه آخر. می گفت حماسه. می گفت: «حماسه ی مردم فلسطین» و از این می گفت که کتاب را با جزئیات اخراج بزرگ ۱۹۴۸ شروع خواهد کرد. گفت: «ما تاریخمان را نمی شناسیم. باید داستان های هر روستا را جمع کنیم تا روستاها در حافظه مان زنده بمانند. »