دروغ و سکوت

«دروغ و سکوت» دربرگیرنده ی دو نمایشنامه ی نخست ناتالی ساروت است: سکوت (۱۹۶۴) و دروغ (۱۹۶۶). این دو نمایشنامه که در قالب نمایشنامه ی رادیویی نوشته شده بودند، به سرعت روی صحنه رفتند. ژان لویی بارو در سال ۱۹۶۷، دراماتیک ساروت، سکوت و دروغ را در افتتاح سالن کوچک تئاتر اودئون، تئاتر فرانسه تماشاخانه ای که مدیریتش را عهده دار بود بر صحنه برد. و دو نمایشنامه این گونه به رپرتوار تئاتر معاصر راه یافتند و به دو دلیل عمده در آن ماندگار شدند. چالشی را که بازی در نمایشنامه های ساروت در مقابل بازیگران قرار می دهد بی شک می توان ازجمله ی این دلایل برشمرد. سکوت و دروغ از منشأ رادیویی یکسانی برخوردارند، مقاومت مشابهی را نیز در برابر شرایط معمول اجرای صحنه ای نشان می دهند. ساروت در پاسخ به دعوت نماینده ی یک رادیوی محلی آلمانی، ورنر اشپیس، آن ها را تحریر کرد. این منتقد هنری آینده، که در آن زمان دانشجویی بیش نبود، با پشتکار و جدیت موفق شد بر مخالفت نویسنده با نوشتن برای رادیو و تئاترنویسی فائق آید. آلمان پس از جنگ، با تکیه بر شبکه ای منسجم از ایستگاه های رادیویی منطقه ای و سنت نمایش رادیویی به نوسازی ادبیات فرانسه علاقه ی خاصی نشان می داد و ازاین رو، پیش از ساروت از نویسندگانی چون روبر پنژه، کلود سیمون و مونیک ویتیگ دعوت به همکاری شده بود. دو نمایشنامه ای که نه تنها در منشأ مشترک رادیویی بلکه همچنین در شرایط نخستین آفرینش صحنه ای شان به سال ۱۹۶۷ و نیز چارچوبی کلی که درش سهیم هستند، در پیوند با یکدیگر قرار می گیرند. این چارچوب کلی را به ویژه در یک فضای انتزاعی، که به زحمت تداعی کننده ی دلالت های بورژوازی است، و در گروهی از شخصیت ها (هفت نفر برای سکوت، نه نفر برای دروغ) می توان یافت که امکان استقرار کرالی از صداها جهت جایگزینی توزیع دقیق نقش ها را فراهم می آورند.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.