درون شدم از دری که نیست

«درون شدم از دری که نیست» مجموعه شعری از «شمس لنگرودی» و شامل پنجاه و یک شعر است. او یکی از پرمخاطب ترین شاعران دهه های اخیر ایران است که گروه های مختلفی از علاقه مندان ادبیات از شعرهای سپید او استقبال کرده اند. شمس لنگرودی از نخستین کتابش نشان داده که سوررئالیسم را به عنوان یکی از ظرفیت های تازه و بدیع بیان در شعر مدرن می پسندد و به تدریج با بررسی بیشتر و پژوهش در شعر ایران و آشنایی عمیق تر با شعر جهان ظرفیت های افزون تری از آن چه سوررئالیسم اولیه داشت به شعر معاصر فارسی بخشیده است. «من بازمانده ی شاخساری کوچکم که طاقت برف را نداشتو شکوفه ئی که تمام تنم را پوشانده استلبخندی استتا ارزانی روزگار شما کنم»ساختار شعر او از آفرینش منظومه تا شعر گفتار و حکمت وارگی با تخیل پهناور، دلالت های ضمنی فراوانی دارد که سوررئالیستی تلقی می شود. زبان گفتار و تنوع واژگان او پیوند زبان روزمره با طبقات مختلف اجتماعی ایران را نیز بازتاب می دهد. «دورترین راه جهاندور زدن در محوطه زندان استمی روی و نمی رسی»باژگونی اسطوره ها، طنز اجتماعی و بن مایه های عاشقانه و اضطراب هستی شناسانه در شعر او در یک نقطه تلاقی کرده اند. مثلا در این شعر:«لحظه هایی هست که تمام نمی شودو سراسر عمر با تواندهمچون روزی که غرق شده بودمو تو با دهانت بر دهانمزندگی دوباره به من بخشیدی» و یا در این شعر:«دست های تو ساعت صبح بودهرجای اتاق که طلوع می کردصبح من آغاز می شد» مهمترین ویژگی شعر شمس لنگرودی سهل و ممتنع بودن است، چون فهم لایه های نخستین آن برای عموم ممکن ولی دسترسی به لایه های ضمنی شعر او برای همه ممکن نیست، بلکه نیازمند دانش تاریخی و دینی و عرفانی و فلسفی است. شبیه شمس، شعر سرودن ممتنع است مگر این که شاعری به اندازه ی او بتواند مطالعات وسیع و تجربه زیسته پهناور و دغدغه ی فلسفی داشته باشد. عنوان کتاب «درون شدم از دری که نیست» برآمده از چنین نگاهی است و خواننده را وارد جهانی از پرسش و خیال می کند. عنوانی که مرز میان بودن و نبودن، امکان و ناممکنی، و واقعیت و تخیل را به چالش می کشد. شمس لنگرودی در شعر خود به دنبال انعکاس احساسات انسانی در پیچیدگی های زندگی است. او در جست وجوی معانی عمیق تر در زندگی انسانی است و شعر او گاهی چالش با مفاهیم فلسفی و اجتماعی است. او در آثارش بر فردیت و تجربه های شخصی تأکید دارد و این ویژگی باعث می شود که شعرهای او عمیق و تأثیرگذار باشند. «درون شدم از دری که نیست» برای علاقمندان به شعر معاصر و به خصوص شعر شمس لنگرودی گزینه مناسب است.