دریا

جان بنویل، در این رمان درخشان که در مورد عشق، فقدان و قدرت غیرقابل پیش بینی حافظه است، شخصیت اصلی داستانش یعنی مکس موردن را به ما معرفی می کند؛ مرد ایرلندی میان سالی که به شهر ساحلی دوران تعطیلات تابستانی کودکی اش بازگشته است تا با غم از دست دادن همسرش کنار آید. این سفر همچنین، بازگشت به مکانی است که او برای اولین بار خانواده ی گریس را ملاقات کرد؛ افرادی که با آن ها برای اولین بار، بی مقدمگی عشق و مرگ را تجربه کرده بود. موضوعی که مکس درباره ی گذشته و اثرات محو نشدنی اش بر خود متوجه می شود، در مرکز توجه این رمان مرثیه وار و درخشان قرار دارد. رمان دریا جزء بهترین آثار نویسنده ی چیره دست خود است.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند برنده جایزه من بوکر سال 2005، بنویل در سال 2011 برنده ی «جایزه ی کافکا»، در سال 2013 جایزه ی قلم ایرلندی ( Irish PEN Award)و جایزه ی دولتی اتریش برای ادبیات اروپا (The Austrian State Prize for European Literature) و در سال 2014برنده ی the Prince of Asturias Award in Letters اشاره شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر شایان توجه.... قدرت و اعجاب و زیبایی گزنده ی (دریا) مایه ی شگفتی است، جان بنویل با لطافت طبع باریک بینانه و سبک بدیع خود، جانشین خلف (ولادیمیر) ناباکوف است و دریا، تفکری ژرف و فوق العاده در مورد فنا پذیری، اندوه، مرگ، دوران کودکی و خاطرات ارائه می دهد.... به شکل غیرقابل انکاری درخشان تاکید می کنند.