در این دنیا

"در این دنیا" نمایشنامه ای عمیقا جوی و ایهام آمیز از نمایشنامه نویس و کارگردان تحسین شده ی فرانسوی ژوئل پومرا است، استاد صحنه پردازی مینیمالیستی و ظرایف روان شناختی. پومرا با سبکی که هم "اسطوره ای و هم صمیمی" به نظر می رسد، در این اثر مراقبه ای آرام درباره ی خانواده، میراث، سکوت و پیوندهای ناگفته-و گاه تنش زای-میان اعضای خانواده خلق می کند. روایت در دل یک خانواده ی صنعتی ثروتمند شکل می گیرد؛ خانواده ای که با بازگشت پسر کوچک-مردی که مدت ها غایب، مرموز و دگرگون شده بود-دوباره گرد هم آمده اند. پدرسالار بیمار قصد دارد تجارت خانوادگی را واگذار کند، تصمیمی که جرقه ی زنجیره ای از رویارویی های فروخورده، کینه های پنهان و افشاگری های مردد را می زند. پومرا هرگز این تنش ها را به سوی ملودرام سوق نمی دهد؛ بلکه می گذارد در فاصله ی میان واژه ها بجوشند-در جملات ناتمام، سکوت های سنگین و نگاه هایی که بلندتر از کلمات سخن می گویند. شخصیت ها بی نام اند-تنها با نقش های خانوادگی شان شناخته می شوند: پدر، خواهر بزرگ تر، خواهر کوچک تر، برادر بازگشته-با تأکید بر کهن الگو بودن به جای فردیت، بی آنکه ژرفای روانی شان قربانی شود. نتیجه، جهانی است معلق در زمان و مکان؛ همچون آیینی رویایی، اما سرشار از خطرهای عاطفی ملموس. در مرکز "در این دنیا"، "ارث" جای دارد-نه فقط ثروت مادی، که 'نقش ها، سکوت ها و زخم های ناپیدا". آن چه در این خانواده منتقل می شود، نه با کلمات صریح که با اشارات خاموش و فضای سنگین میان آن هاست. زبان پومرا فریبنده است در سادگی اش-با ریتمی مقطع، شاعرانه و پرکشمکش، که نبرد درونی شخصیت ها را برای یافتن جایگاه شان در خانواده و در جهان بازتاب می دهد. پومرا از بازنمایی ناتورالیستی فاصله می گیرد و به سوی فرمی انتزاعی تر گرایش دارد. "تغییر صحنه ها روان و بی درز" است؛ نور و فضا بخشی جدایی ناپذیر از منظره ی احساسی نمایش اند، و آن چه ناگفته می ماند، به اندازه ی آن چه بر زبان جاری می شود، اهمیت دارد. "در این دنیا" نمایشنامه ای است مهارشده، شاعرانه و در عمق خود لرزاننده-اثری که پرسش های بزرگ را با لحنی آرام و در مقیاسی کوچک مطرح می کند. در دستان پومرا، یک شام خانوادگی بدل می شود به صحنه ای برای درامی ابدی درباره ی تعلق، انتظار و هویت. این اثری است نه درباره ی رویدادهای آشکار، که درباره ی تحول های درونی-نمایشی نادر و با دقتی وسواس گونه که معماری خاموش روابط خانوادگی را با نگاهی نافذ و ناآرام می کاود.