در باب قتل

شگفت ترین و شوکه کننده ترین قتل هایی که در فیلم ها دیده اید را به یاد آورید: صحنه ی قتل در حمام فیلم «روانی» آلفرد هیچکاک – همان صحنه ای که سالیان سال بسیاری از زنان را از تنها بودن در حمام ترسانده است! -، یا صحنه ی قتل در فیلم «ام را به نشانه ی مرگ بگیر» و... آن همه دقت در جزئیات نور، سایه، رنگ، ادوات قتل، لباس ها، چهره ی افراد و پرداخت تک تک عناصر صحنه که قتل را واجد فرمی زیباشناسانه می کنند که تاثیر و تأثرش تا همیشه بر مخاطب به جا می ماند؛ طراحی و روایت دقیق و سرشار قتل ها در ادبیات هم همواره جلوه ای داشته که به مدد توصیف بی نظیر نویسنده های بزرگ جا پایشان در ذهن ما ابدی شده: رجوع به داستایفسکی همواره یکی از ارجاعات بی پایان ما بوده. این همه و میل سیری ناپذیر ما به شناخت هرآن چه قتل است، ریشه اش را می توان به تأملات شگرف توماس دی کوئینسی در باب قتل بازشناسی کرد؛ این متفکر، منتقد و جستارنویس بزرگ انگلیسی، فهم و اشتیاق قاتل به قتل را یک سو و اهمیتی که بیینده ی هنرشناس باید به این مهم بدهد را سوئی دیگر نهاده و درهم تنیدگی شاعرانه و پر از احساس و مناقشه ی میان قاتل و مقتول و عمل قتل را تشریح می کند، که البته در این میان، باز هم این هنر و ادبیات است که راهنما و راهگشاست. کتاب در باب قتل، دعوت به بیرون ایستادن از دایره ی قضات و بازپرس هاست، برای درک استتیک واقعه ای که درون دهشتش، یک آگاهی پیش رونده و ناگزیر وجود دارد که نمی توان از الزام فهمش گریخت!