در خون

نمایشنامه ی «در خون» نوشته ی سوزان لوری پارکس، یکی از برجسته ترین آثار نویسنده است که بازآفرینی مدرن و رادیکالی از رمان مشهور ناتانیل هاوثورن، «نامه ی اسکارلت» ارائه می دهد. وی در این اثر، قهرمان رمان هاوثورن یعنی «هستر پرین» را به زنی سیاه پوست، بی خانمان و بی سواد با نام هستر له ناگریتا تبدیل می کند. او در شرایطی سخت، زیر پلی در شهری بی رحم زندگی می کند و مسئولیت بزرگ کردن پنج کودک را که هر کدام پدری متفاوت دارند، به تنهایی بر دوش می کشد. هسته ی اصلی نمایشنامه، زندگی روزمره و رنج های هستر است؛ زنی که جامعه از همان آغاز او را فاحشه می نامد و این برچسب را بر دیوار محل زندگی اش هر روز مشاهده می کند. این واژه بارها در طول نمایش تکرار می شود و به نماد سرزنش اجتماعی بدل می گردد. با وجود این قضاوت ها، هستر تلاشی پیگیرانه دارد تا فرزندانش را در فضایی انسانی تر پرورش دهد. اما فقر، نابرابری و بی عدالتی مدام او را به عقب می رانند. ساختار نمایش دو پرده و نه صحنه دارد، همراه با پنج بخش موسوم به «اعتراف ها». این اعتراف ها از سوی شخصیت هایی بیان می شوند که در ظاهر برای کمک به هستر ظاهر شده اند، اما در عمل از او سوءاستفاده کرده اند. هر یک از این شخصیت ها، از جمله پزشک، مددکار اجتماعی، کشیش و یک دوست قدیمی، رابطه ای جنسی با هستر داشته و او را تنها گذاشته اند. این اعتراف ها نه تنها پرده از ریاکاری افراد با موقعیت های اجتماعی بالا برمی دارد، بلکه نشان می دهد چگونه جامعه در قالب نهادها و افراد، مسئولیت در قبال وضعیت هستر را انکار و بار گناه را فقط بر دوش او می گذارند. به طور کلی، موضوعات محوری در این نمایشنامه شامل فقر، نابرابری جنسیتی و نژادی، سرزنش اجتماعی و شکنندگی یک مادر در حاشیه ی اجتماع است. نویسنده نشان می دهد چگونه یک زن سیاه پوست و فقیر، به جای دریافت کمک، مدام در معرض بهره کشی، تحقیر و قضاوت قرار می گیرد. مادر بودن در این متن نه نشانه ای از تقدس، بلکه میدان نبردی میان بقا، عشق، و فشارهای خردکننده اجتماعی است.