دلهره ی دروازه بان هنگام ضربه ی پنالتی

سوئد و رومانی در یک چهارم نهایی جام جهانی 1994 به هم رسیدند و بازی به ضربات پنالتی کشید. توماس راولی، دروازه‎بان تیم سوئد، دو ضربه ی پنالتی را گرفت و پس از بازی گفت: «من مرگ ناگهانی را دوست دارم!»؛ دروازه بان بودن یعنی مواجهه ی مدام با همین مرگ ناگهانی! بلوخ داستان «دلهره ی دروازه بان هنگام ضربه ی پنالتی» هم گویی از همین تدریج مرگ فراری است و ناگهانیتی را طلب می کند که جامعه پذیرایش نیست. جامعه ستیزی او، در نفرتش از خود و دیگری و البته ترسش از مواجهه نهفته است! اگر «زندگی نزیسته ارزش زیستن ندارد»، قهرمان کتاب «پیتر هانتکه»، با زیستن زندگی در تقابل است، هرچند به واقع دروازه بانی ست که ایستاده و بی حوصله بازی را تماشا می کند! دلهره ی دروازه بان هنگام ضربه ی پنالتی، یکی از ماجراهای نفرت از بودن در جهان است و ترس از نبودن!