دوستی در عصر اقتصاد

در روزگاری که پاورقی نویس های ارگان سرمایه داری، بی وقفه و در تیراژ میلیونی درحال انتشار کتاب های جلد قرمز با موضوع فحش و فحش کاری به مارکس، لنین، تروتسکی، استالین، مائو و غیره هستند و تمام بدبختی های نوع بشر از ابتدای تاریخ تاکنون را در چپ، سوسیالیسم و مارکسیسم خلاصه می کنند – بدون اینکه توضیح بدهند که دقیقا شوروی استالین یا چین مائو و پس ازآن، چه نسبتی با مارکس یا مارکسیسم دارند - «نولیبرالیسم» در معنای تمام کلمه اش، در قامت یک شیوه ی ضدزیستی تخریب گر هوشمند، با آرامشی سریع و کشنده درحال نابودی «همه چیز» است! نقل معروفی ست که می گوید: «نمی دانیم سرمایه داری کی تمام می شود، ولی قطعا زمین خیلی زودتر نابود خواهد شد!» این جمله استعاره و چکیده ای از ماجرایی ست که بر انسان و زمین رفته و خواهد رفت و شرّ اعظم با نام نمادین نولیبرالیسم، عملیاتی اش کرده است. روشنفکران راستین جهان در تمام این سال ها با تحلیل و تفسیر هرآن چه بر ما رفته و خواهد رفت و برشمردن تک تک آسیب ها و ویرانی های این شر مطلق، سعی کرده اند نیروهای مقاومت در میان ساکنان زمین را آگاه کرده و به جنب وجوش وادارند و کتاب «دوستی در عصر اقتصاد: مقاومت در برابر نیروهای نولیبرالیسم» یکی از تحلیل های نقادانه ی درخشانی ست که خواندنش الزامی به نظر می رسد. «تاد می» کتاب روشنگر و رادیکالش را با ذکر بخش بزرگی از مصائب ناممکنی زندگی در خیمه ی نولیبرالیسم آغاز کرده و دوگانه ی برساخت جهان نولیبرال یعنی «کارآفرین» و «مصرف کننده» را برابرمان گذاشته و درخصوص بلایی که جهان سرمایه بر سر «دوستی» آورده، بحث می کند. دوستی در عصر اقتصاد، اقامه ی دعوای دوستی علیه جهان معنازدایی شده است که خیرخواهی از آن رخت بربسته و برای نجات خودمان و جهان باید به آن بازگردیم.