دکتر پارکینگ

کتاب «دکتر پارکینگ» نوشته ی فرانتس هوهلر، داستانی لطیف، طنزآمیز و در عین حال تأمل برانگیز است که به شکلی هوشمندانه به موضوعاتی چون سوءتفاهم، پذیرش، همدلی و حقیقت می پردازد. روایت با ورود مردی به نام دکتر پارکینگ (یا در نسخه آلمانی، دکتر پارک پلاتس) به یک شهر کوچک آغاز می شود؛ کسی که برخلاف تصور عموم، پزشک نیست بلکه دکترای زبان شناسی دارد. اما هنگامی که تابلوی خود را بر در خانه اش نصب می کند، اهالی شهر به اشتباه فکر می کنند او پزشک است و برای درمان بیماری ها و مشکلات خود به سراغش می روند. دکتر پارکینگ با رویی گشاده و رویکردی سرشار از درک و همدلی، به درد دل مردم گوش می سپارد و پاسخ هایی ساده، انسانی و مبتنی بر عقل سلیم به آن ها می دهد. جالب آن جاست که این توصیه های غیرپزشکی، به طرز شگفت انگیزی موثر واقع می شوند و رفته رفته جایگاه او در میان اهالی شهر محکم تر می شود. محبوبیتی که با وجود نداشتن تخصص پزشکی، بر پایه گفت وگو، اعتماد و آرامشی درونی بنا شده است. اما این وضعیت پایدار نمی ماند. حسادت پزشکان واقعی شهر شعله ور می شود و آن ها که جایگاه خود را در خطر می بینند، در تلاش برای حذف دکتر پارکینگ برمی آیند. سرانجام او مجبور به ترک شهر می شود. نبود او، خیلی زود با نشانه هایی عجیب آشکار می شود: بوق های ممتد، سر و صداهای ناآشنا و حتی هجوم مگس ها، همه حکایت از خلأیی دارند که دکتر پارکینگ در شهر پر کرده بود؛ خلأیی نه صرفا درمانی، بلکه انسانی. داستان «دکتر پارکینگ» با زبانی ساده و بیانی استعاری، به کودکان (و البته بزرگ ترها) نشان می دهد که گاهی گوش دادن و همدلی، از دارو و درمان هم موثرتر است. روایت، دعوتی است برای بازاندیشی در قضاوت های شتاب زده، ارزش گذاری های سطحی و اهمیت نگاه انسانی به یکدیگر. این اثر، با همراهی تصویرگری های جذاب، فضایی دل نشین و آموزنده می سازد که نه تنها سرگرم کننده است، بلکه زمینه ای برای گفتگو درباره ی مسائل مهم انسانی و اجتماعی را نیز فراهم می کند.