دیالوگ با هایدگر

کتاب «دیالوگ با هایدگر» نوشته ژان بوفره، مجموعه ای از مقالاتی است که به اندیشه های هایدگر درباره ی فلسفه یونان باستان و ظهور آن در گفتمان فلسفی مدرن می پردازد. بوفره، فیلسوف برجسته فرانسوی، به دلیل تفاسیر عمیقش از آثار هایدگر و نقشش در معرفی اندیشه هایدگری به جامعه روشنفکری فرانسه شهرت دارد. کتاب وی با تعیین بستر تاریخی و فلسفی گفت وگوی بین بوفره و هایدگر آغاز می شود که نشان می دهد که چگونه پرسش های بوفره از هایدگر، که به نوشتار مقالۀ «نامه ای درباره اومانیسم» منجر شد، در شکل دهی گفتمان درباره اگزیستانسیالیسم و پدیدارشناسی در اروپای پس از جنگ جهانی دوم، نقش اساسی داشت. سپس بوفره در مقاله «تولد فلسفه» به بررسی تفسیر هایدگر از خاستگاه فلسفه غرب می پردازد. او به این بحث می پردازد که چگونه هایدگر آغاز تفکر فلسفی را به متفکران پیشاسقراطی، به ویژه هراکلیتوس و پارمنیدس ربط می دهد. مقالات «هراکلیتوس و پارمنیدس» و «خوانش پارمنیدس» به خوانش هایدگر از این دو شخصیت اصلی می پردازد. بوفره توضیح می دهد که چگونه هایدگر هراکلیتوس و پارمنیدس را نماینده دو رویکرد اساسی به مسئله هستی می داند. تمرکز هراکلیتوس بر صیرورت و تغییر در تضاد با تأکید پارمنیدس بر بودن و ثبات است. تفسیر هایدگر از این متفکران برای درک فلسفه متافیزیکی او بسیار مهم است. مقالۀ دیگر، «یادداشتی درباره افلاطون و ارسطو» به بررسی رابطه پیچیده هایدگر با این دو غول فلسفه باستان می پردازد. بوفره نقد هایدگر بر نظریه مثل افلاطون و متافیزیک ارسطو را مورد شرح قرار می دهد. هایدگر هر دو فیلسوف را ز مینه ساز تسلط نوع خاصی از تفکر متافیزیکی می داند که ماهیت واقعی هستی را مبهم می کنند. مقاله پایانی، «ارسطو و تراژدی»، به تفسیر هایدگر از شاعرانگی ارسطو و مفهوم تراژدی در آثار می پردازد. بوفره توضیح می دهد که چگونه هایدگر تراژدی را بیانی عمیق از وضعیت انسانی و راهی برای رویارویی با مسائل اساسی هستی می داند. از طریق مقالات بوفره، خوانندگان درک دقیقی از نقد هایدگر از متافیزیک سنتی و تلاش او برای بازگشت به پرسش های اصلی هستی، به دست می آورند. خواندن این کتاب برای هر کسی که به فلسفه هایدگر و تأثیر آن بر تفکر مدرن علاقه دارد، ضروری است.