دیالکتیک روشنگری

کتاب « دیالکتیک روشنگری » اثر "ماکس هورکهایمر" و "تئودور آدرنو" بدون شک،تأثیرگذارترین کتاب انتشار یافته در مکتب تئوری انتقادی فرانکفورت است. این مقاله که در طول جنگ جهانی دوم نوشته شده و به صورت شخصی در بین مخاطبان در گردش بوده است، در سال 1947 منتشر شد. نویسندگان در مقدمه می نویسند "آنچه ما قرار بود انجام دهیم، چیزی غیر از توضیح این موضوع نبود که چرا بشریت، به جای ورود به یک وضعیت واقعا انسانی، در حال غرق شدن در نوع جدیدی از بربریت است ؟ " با این حال، این اثر فراتر از انتقاد صرف از وقایع معاصر گام نهاده است و برخی تحولات جزئی را از منظر تاریخی دیده است،مانند تولد تاریخ غربی. همچنین ذهنیت خود را از مبارزه با نیروهای طبیعی، همانند آن چه در اسطوره ها نشان داده شده است، در یک پیچش عظیم به تهدید آمیزترین تجربه های حال حاضر متصل می کنند. این کتاب شامل پنج فصل است که در نگاه اول به هم ارتباطی ندارند و با تعدادی یادداشت کوتاه همراه است. تجزیه و تحلیل های مختلف مربوط به پدیده هایی از قبیل جدا شدن علم از زندگی عملی، اخلاق رسمی، ماهیت دستکاری، فرهنگ سرگرمی و یک ساختار رفتاری پارانوئیدی است، که بر ضد تلاش برای مقابله با نیروهای طبیعی بیان شده است و این نشانگر محدودیت های روشنگری است.