رضا قاسمی

«رضا قاسمی» یکی از نوابغ ادبیات، تئاتر و موسیقی معاصر ایران، به شکل عجیبی در همه ی حوزه های کاری اش سرآمد بوده است. رمان نویسی چیره دست که با «هم نوایی شبانه ی ارکستر چوب ها» نامش در زمره ی یکی از مهم ترین نویسندگان مدرن تاریخ ادبیات ایران قرار گرفت و جایزه ی بهترین رمان دهه ی هشتاد شمسی را از منتقدان مطبوعات ایران دریافت کرد. قاسمی در تئاتر مدرن ایران نیز یکی از سرآمدان است و از اواخر دهه ی چهل تا اواسط دهه ی شصت، هشت نمایشنامه را کارگردانی کرد که پنج تای آن ها نوشته ی خودش بودند و در سال 1355 نیز جایزه ی بهترین نمایشنامه را برای «چو ضحاک شد بر جهان شهریار» از تولویزیون ملی ایران دریافت کرد. در موسیقی سنتی ایران نیز رضا قاسمی نه فقط یک نوازنده ی چیره دست سه تار است، بلکه قطعه های مختلفی که ساخته و همراه با خوانندگان مختلفی هم چون محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، سپیده رئیس السادات و... اجرا کرده است، در حافظه ی جمعی ما به خوبی باقی مانده اند. کتاب «رضا قاسمی در گفت و گویی بلند با محمد عبدی» حاصل ساعت ها مصاحبه ی پیوسته با اوست که در پاریس انجام شده و نشر بیدگل در ادامه ی کتاب های تاریخ شفاهی اش و پس از انتشار گفت وگو با سوسن تسلیمی، منتشر کرده است. رضا قاسمی که در سال 1365 از ایران مهاجرت کرده، در چند دهه ی اخیر نیز با همان جدّیت و مرارت به کار هنری مشغول بوده و رمان، داستان کوتاه، شعر و نمایشنامه نوشته و اجرا کرده و در نوازندگی و آهنگسازی هم به همین ترتیب بی وقفه فعالیت داشته است. کتاب «رضا قاسمی در گفت و گویی بلند با محمد عبدی» سرشار از نکته های ریز و درشت پیرامون هنر و ادبیات است و نظرگاه رضا قاسمی پیرامون کار هنری، ایران، مهاجرت و بسیاری از مسائل دیگر را روشن می کند.