رمانتیسیسم سیاسی

«رومانتیسیسم سیاسی» یکی از مهم ترین آثار کارل اشمیت، حقوقدان و نظریه پرداز سیاسی آلمانی است که برای اولین بار در سال 1919 منتشر شد. اشمیت در این کتاب به بررسی انتقادی تأثیر جنبش رمانتیک آلمان بر اندیشه ی سیاسی مدرن و پیامدهای آن بر چشم انداز حقوقی و سیاسی زمانه ی خود پرداخته است. اشمیت کتابش را با ردیابی خاستگاه رمانتیسیسم شروع می کند و آن را واکنشی به عقل گرایی روشنگری معرفی می کند که با تأکید بر احساس و تخیل در مقابل عقل و حقایق جهان شمول، نشان دهنده ی تغییر به سمت سوبژکتیویسم و فردگرایی است. به گفته ی اشمیت، این تغییر به شکلی از بیان سیاسی منجر می شود که ذاتا غیرقابل پیش بینی است و تعهدی به هیچ موضع سیاسی اساسی ندارد. محور نقد اشمیت، مفهوم «مقارنه گرایی» (مکتب اصالت دلیل موقعی) است که وی آن را به سوبژکتیویسم رمانتیک نسبت می دهد. مقارنه گرایی، در این زمینه، به تمایل رمانتیک ها به عمل بر اساس احساسات زودگذر و الهامات گذرا، بدون رویکرد منسجم یا اصولی به کنش سیاسی اشاره دارد. اشمیت معتقد است که این منجر به رمانتیک شدن تجربه و انفعال سیاسی می شود که امکان مشارکت سیاسی واقعی را تضعیف می کند. اشمیت سپس به بررسی دریافت رمانتیسیسم از حکومت و حاکمیت قانون می پردازد. او پیشنهاد می کند که فقدان تعهد رمانتیک به اصول سیاسی مشخص منجر به چالشی برای نظم حقوقی مستقر می شود. اشمیت معتقد است که فرد رمانتیک بیشتر به تجربیات زیباشناختی و بیان شخصی توجه دارد تا عدالت یا حفظ نظم سیاسی باثبات. وی همچنین در نقد خود رابطه ی رمانتیسیسم و لیبرالیسم نیز بررسی کرده است. او رمانتیسیسم را محصول نظم اجتماعی بورژوازی می داند که انسان فردی و تجربه ی شخصی او را بالاتر از دغدغه های اجتماعی قرار می دهد. اشمیت استدلال می کند که این رویکرد منجر به شکلی از رمانتیسیسم سیاسی می شود که با ظهور لیبرال دموکراسی و تأکید آن بر حقوق و آزادی های فردی در هم آمیخته است. کارل اشمیت علی رغم انتقاد خود، ارزش اندیشه ی رمانتیک را کاملا نادیده نمی گیرد. در عوض، او تصدیق می کند که رمانتیسیسم به درک غنی تر از تجربه ی انسانی و پیچیدگی های زندگی سیاسی کمک کرده است. با این حال، او در برابر خطرات اجازه دادن به آرمان های رمانتیک برای تسلط بر گفتمان سیاسی هشدار داده و در مقابل آن از رویکردی مبتنی بر و واقع بینی به کنش سیاسی دفاع می کند. به طور کلی، این کتاب مهم، بینش اشمیت را با توجه به تأثیر متقابل بین احساسات، فردگرایی و کنش سیاسی در مورد چالش های حکمرانی مدرن و نقش ایدئولوژی در شکل دادن به واقعیت های سیاسی ارائه می دهد.