رمان تاریخی

گئورگ لوکاچ (۱۸۸۵–۱۹۷۱) اکنون به عنوان یکی از مبتکرترین و آگاه ترین منتقدان ادبی قرن بیستم شناخته می شود. او که در سنت فلسفی آلمانی کانت، هگل و مارکس آموزش دیده بود، با فرار به اتحاد جماهیر شوروی در سال 1933 از آزار نازی ها گریخت. در آنجا با مجموعه جدیدی از مشکلات روبرو شد: جزم اندیشی استالینیستی در مورد ادبیات و نقد ادبی. او با مانور بین موانع سانسور، طولانی ترین اثر نقد ادبی خود، رمان تاریخی، را در سال 1937 نوشت و منتشر کرد. رمان تاریخی که با رمان های سر والتر اسکات شروع می شود، تکامل ژانری را که در سال های پس از ناپلئون بر ادبیات داستانی اروپا تسلط یافت، مستند می کند. رمان به نقطه ای رسیده بود که می توانست از نظر اجتماعی و سیاسی انتقادی و همچنین روان شناختی داشته باشد. لوکاچ فصل آخر خود را به داستان های ضد نازی آلمان و اتریش اختصاص می دهد. کتاب رمان تاریخی را شهلا فیلسوفی ترجمه کرده است. این کتاب توسط نشر اشاره منتشر شده است.