روح یک زن

او را باید به نام خودش خواند و نه نام پسرعموی شهیرش؛ ایزابل آلنده، زنی که در 40 سالگی اولین رمانش را نوشت و منتشر کرد، با آن نام خانوادگی مشهورش، یکی از نمادهای زنانه نویسی در ادبیات معاصر جهان است. زنی که رمان هایش همه ذکر هنرمندانه ی مصائب و مناقب زنان شناس و ناشناس زندگی اش است در کتاب «زنان زندگی ام؛ درباره ی عشق ناشکیبا، زندگی طولانی و ساحرگان نیک» پای زنان بسیاری را وسط کشیده تا ماجرای زن بودن در این جهان را تشریح کند؛ مادرش، مادربزرگش، خدمتکاران خانه شان، دوستان کودکی و بعدترش و... تا زنان درجه یک تاریخ هنر و ادبیات، هم چون سیلویا پلات و می وست و.... جامعیت و شمول بسیار گفتارهای کوتاه به ظاهر پراکنده ی ایزابل آلنده در این کتاب، موجب شده که تصویری روشن، یکه و یگانه و درعین حال وسیع و قابل تعمیم نسبت به شرایط زنان و وضعیت زن بودن در جهان زیر سیطره ی مردسالاری، حاصل شود. زنان زندگی ام، از کودکی ایزابل و باورهای فمینیستی اش از ابتدا تا امروز را در برگرفته و تا مرزهای گوناگون تاریخ، سیاست و فرهنگ پیش می رود و مسائل پرمناقشه ی مهمی چون ختنه ی زنان و دختران، فانتزی ‎های عاشقانه و اروتیک زنانه، آیین ها و سنت های مذهبی و قومی و... را پیش رو گذاشته و خوانندگانش را به غور کردن و عمیق شدن در زنانگی دعوت می کند.