روکو و برادرانش

روکو و برادرانش در نگاه اول، خیلی راحت می تواند فیلمی نئورئالیستی به نظر برسد؛ آن هم در سال هایی که نئورئالیسم نفس های آخر را می کشید. با آن که برخی، ویسکونتی را با وسوسه، یکی از پایه گذاران نئورئالیسم -پیش از آن که این مکتب به رسمیت شناخته شود- می دانند اما اغلب از انتساب قطعی او به نئورئالیست ها می پرهیزند؛ هرچند گرایش های مارکسیستی او بستر مناسبی برای بروز جنبه های اجتماعی نئورئالیسم در آثارش بوده است. اما روکو و برادرانش، بیشتر حاوی دغدغه های فلسفی اوست و به جز موضوع و لوکیشن ها و بستر اجتماعی که نئورئالیسم را تداعی می کند، دیگر مولفه های این مکتب غایب اند. فیلم آشکارا دارای شخصیت پردازی روان کاوانه است، اسطوره ای و حماسی است، و مهم تر از همه این که ساختار و روایتش نئورئالیستی نیست.