زمستان با طعم آلبالو

زنی که همسرش او را درک نمی کند به ناچار خیال می بافد : « نمی دانم از آن زمستان آخر چند روز گذشته، همان زمستانی که برای اولین و آخرین بار دست سردم را گرفتی تا گرمای دستت که یک جور متفاوتی بود، چیزی شبیه معجزه و فرق می کرد با هر گرمای دیگری، از دستم به تمام جانم منتقل شود. و باز هم زمستان است. باز هم هوا سرد شده و دست های من هم، و چقدر خوب است این سرما. نمی دانم باید باورم بشود که بالاخره این زمستان می آیی یا نه ؟ من دلم می خواهد باور کنم. تا زودتر روزهای مانده تا آمدنت بگذرند این روزهای بیهوده بی توی من، که همه شان منحنی و ناراست می گذرند. خودت که خوب می دانی چه می گویم. می دانی که این روزهایم چقدر بد می گذرند و حتی شب هامان. » « زمستان با طعم آلبالو » روایت دلواپسی های زنی است که در خیال خود به دنبال گمشده اش می گردد تا حضور او را در تنهایی های خود رقم زند.