سانشوی مباشر

اگر سانشوی مباشر نه فقط فیلمی بزرگ بر تارک تاریخ سینماست، بلکه رساله ای تصویری در کندوکاو طریقت انسان بودن است را از دو مسئله ی اساسی تنیده شده درون همه ی اجزایش می شود فهم کرد؛ یکی اینکه حکمرانی اخلاقی، یگانه ترین و تنهاترین طریقی ست که می تواند مردم را از ذلت رهانیده و به انسان هایی شریف تبدیل کند و دوم همان نصیحت پدر تبعیدشده ی آغاز فیلم به پسرش زوشیو است: «انسان بدون شفقت دیگر انسان نیست»؛ میزوگوچی بر مبنای همین دو انگاره است که افسانه ی ژاپنی قرن یازدهمی را به لحظه ی معاصرش در 1954 و البته همیشه ی تاریخ در پیش وپس خودش پیوند می دهد. تک نگاری «سانشوی مباشر» نوشته ی «دادلی اندرو» و «کارول کاوانو» کنکاش در لایه های این فیلم بزرگ «کنجی میزوگوچی» از منظرهایی ست که رو به امروز و البته آینده دارد! این کتاب، ریزبینانه و موشکافانه از دل چگونگی و چرایی ساخته شدن این قصه ی کهن به دست میزوگوچی در آن سال های پس از جنگ دوم جهانی، کار این فیلم ساز بزرگ چپگرا را در اجزای مختلفش بررسی می کند. حساسیت میزوگوچی بر مسئله ی زنان، نگاهش به تاریخ، اسطوره و الهیات در سرزمینش، فلسفه ورزی چپ گرایانه اش در تک تک قاب بندی ها و مفصل بندی نور، موسیقی، صحنه آرایی و حرکت دوربین، مسئله هایی هستند که کتاب روی آن ها دست گذاشته و آن را به یکی از بهترین تک نگاری هایی سینمایی این سال ها مبدل کرده است.